Marissa van Mourik schildert landschappen. Niet groots of overweldigend zoals de romantische landsschapsschilders uit de 19e eeuw, maar ingetogen en verstild.
Water, bergen en wolken, groene heuvels en af en toe de voorzichtige contouren van menselijke ingrepen: een brug, een afrastering, of een huisje zijn zichtbaar in haar panorama’s. Maar meestal schildert ze puur natuur. Foto’s van de vele reizen die ze maakte vormen meestal het beginpunt voor haar compositie. Tijdens het schilderen onstaat er een eigen en nieuw landschap dat nog maar een herinnering is aan de plek die ze ooit bezocht.

“Wat mij fascineert aan het landschap is de oneindigheid. Het geeft ruimte en creëert een ander soort bewustzijn. Het is een fascinatie voor eindeloosheid, de horizon, de leegte, de ruimte. Het is ook een fascinatie voor schoonheid, echter niet schoonheid enkel om de schoonheid. Temidden van alle tumult en chaos van het dagelijks leven zoek ik naar verstilling.”